|
Wedstrijd verslag Troy/New Hampton
Hier eindelijk nieuws met het westrijdverslag. De afgelopen weken zouden we een lange reis maken zonder terug te keren na onze thuisbasis in Homeworth! Iedereen weet het inmiddels en in dit verslag ga ik er niet veel meer over zeggen (later in het boek) zeker. Onderweg na Troy zijn we gestopt bij een weegstation wat mensen ons aanraadde te stoppen en vervolgens zijn we daar van de weg gehaald omdat we simpel weg niet alle papieren voor elkaar hadden. Zo zei die State police het vervolgens werd alles in beslag genomen en werden we zonder pardon op de sloperij gestald. Dit duurde echter zolang dat we 6uur verderop Troy op de vrijdagavond moesten missen. Voor ons dus nu wel het dieptepunt van de gehele reis. Want 1 wedstrijd missen in een klasse betekent einde verhaal om in de top te eindigen en na Georgetown leek dat er aardig in te zitten in de Modified.
Goed aan het eind van de dag en na veel telefoontjes van iedereen ook de NTPA is erg druk (en nog steeds) voor ons geweest en ook hun is gelukt een huurtruck te regelen voor New Hampton. Want als we deze ook zouden missen was het een beetje einde verhaal zo hadden Willem en Wim het ook in hun hoofd. Kwamen hier ook met als doel alle wedstrijden zo goed mogelijk te rijden.. Uiteindelijk kwam de huurtruck op vrijdagavond rond elven aan en konden we vertrekken na New Hampton het was nog even spannend want de truck paste in eerste instantie niet. Hij kwam niet weg met de draaicirkel en daarom moesten de achterste spatborden eraf gehaald worden. Na een lange voor ons vreemde reis (omdat we zelf natuurlijk niet mochten rijden) kwamen we rond 2uur in de middag aan in het warme New Hampton. Een zo op eerste gezicht groot opgezete wedstrijd kwa terrein. Snel begonnen we met ons 3 alles uit te pakken en de Lambada om te bouwen na 4 motors. Om 6 uur begon de wedstrijd!
De Mini?s waren als 2de klasse dit keer geen 34 stuks maar nog altijd rond de 21. Wim ging het opnieuw proberen we hadden de nodige aanpassingen gedaan zoals je vast gelezen hebt! Wim moest als 4de in de klasse en had dus weinig te kijken de baan leek al behoorlijk zwaar bij de eerste 3 maar goed met al onze veranderingen in het hoofd eerst maar proberen. Wim ging mooi weg en de neus kwam gelijk al flink los op het moment dat hij vol gas gaf bij de 30 meter stierf de motor kwa toeren helemaal af. En zo kwam hij dan ook vrij snel stil te staan rond de 260 feet. Een beetje teleurstellende run na de toch wel goeie runs in Tomah. Veel deelnemers strandde achter ons, maar aan het eind van de klasse wisten veel deelnemers wat ze moesten doen. Phil Fairbanks met zijn Original Rat Pioson won opnieuw met overmacht uiteindelijk werden we 10de. Als 4de klasse mocht Willem het weer gaan proberen na Tomah de baan leek aanzienlijk beter en besloten weer om iets op rechts te starten voor Willem gebeurde er echter genoeg Kathy Acher had zon groot wiel dat ze die compleet opbrandde. Ook de 6 motorige Machine kwam niet aan de 300 feet. Bob Jostock kreeg met zijn nieuwe ongespoten trekker totaal geen balans. Toen Willem hij ging keurig weg en je zag de lambada zoeken na grip op het goeie moment drukte Willem het gas door en ineens was daar weer die snelheid zoals we hem kennen. En met een superbalans vloog hij na de 300 feet. Willem ging door en hij kroop door tot maar liefst 309.8 feet. We waren ondanks dat er nog velen moesten erg blij ook het publiek (wat erg tegen viel kwa hoeveelheid) stond op de banken. De beide Allison?s machines kwamen niet in de buurt van onze afstand. Toen Bruce Slagh hij kwam niet zo mooi weg als Willem en ook hij redde het niet en strandde rond de 304 feet. Toen de grote man van Amerika Bill Voreis hij reed een bekeken run maar moest ook voor Willem zijn afstand hij kwam er nipt voorbij en kwam tot 309.9 feet. De beste 3 afstanden gingen door na de finale. Toen Adam Bauer met zijn dikke 5 motoren. Van deze run werd je bijna bang wat een toeren en snelheid hij reed rond de 325 feet!! Alleen Kathy kwam nog terug om ons van de finale af te houden maar ze kreeg weer te maken met een slechte balans. Doordat de regels erg wennen is stonden we te lang achteraan te kijken en was de tijd te kort in de pits we moesten als eerste in de finale! Toen we 1 van de voorste motoren opstartte zag Wim dat er een riem kapot was maar geen tijd meer had. Willem reed ook nog eens met een losgelopen achterste Motor bleek later. Hij zag dit echter met het aanhaken en was drukker met na die motor aan het kijken dan het rijden zelf! Daardoor ging hij ook iets te hard weg en spinde hij net te lang bij de start toch was de balans er opnieuw en reed hij weer door de 300 feet. Toen de beurt aan Bauer die weer erg hard ging en over onze afstand heen ging met zon 5 meter. Bill Voreis had eerst nog problemen bij de start maar ook daarna gaf hij flink gas en ook hij leek het uiterste eruit te halen dit moest ook wel want hij kwam slecht 1 feet (33 cm) verder dan Bauer. Eerste plek opnieuw dus voor Bill 2de Adam Bauer. En voor het eerst dit jaar voor ons een 3de plek in de Unlimited. Toch een vrolijk moment na een hele teleurstellende vrijdag.
Op zondagmorgen besloten we de vertraging te veranderen van de mini om zo meer toeren te kunnen maken! Eerst opnieuw de Unlimited voor de Mini?s alles leek weer in orde de motor opnieuw vast gezet en ook de riem vervangen. Willem moest nu al als 2de rijden de Baan leek een stuk droger. De 6 motorige machine had een proeftrek en dit leek zwaar te gaan de sleepwagen bleef staan en de beurt was aan ons. Willem ging erg mooi weg de neus kwam net wat te hoog bij de start maar de sleepwagen remde wel heel vroeg en met een grote zandverplaatsing (zie op filmpje Wim z?n ogen) strandde hij al rond de 280 feet. De sleepwagen bleef staan dus konden we terug na de vrachtwagen. Inmiddels was 1 van de Allison?s ons nipt voorbij gegaan. Dit betekende dus een mindere dag dan de zaterdag toen ze allebei erachter zaten. Het podium werd opnieuw verdeeld tussen Bill Voreis en Adam Bauwer nu was de 3de plaats voor Bruce Slagh. Uiteindelijk werden we 5de en was dit ook zeker niet slecht. En een voorlopige 4de plaats in de competitie. Dan de mini?s opnieuw Wim was nu echter als allerlaatste in de klasse en laat nou gebeuren dat de baan bij elke mini droger werd de beste afstanden waren in het begin van de klasse te vinden. Wim moest als laatste en ging voorzichtig weg al snel werd de neus onrustig en trekker werd nu gewoon wild en viel paar keer behoorlijk neer. Na een onstuimige run met veel toeren strandde hij rond de 280feet. Gek genoeg weer precies een 10de plek. Wim was toch een beetje teleurgesteld met zijn resultaten zijn geluk moet zeker nog komen! Na de westrijd zijn we gaan inpakken en heeft de Truckchauffeur ons na een team in de buurt van de vrachtwagen gebracht Steve Bruge heeft al jaren een superstock diesel. We werden daar erg goed ontvangen en werden daarvan gelukkig weer vrolijk. Bij deze nogmaals dank voor alle gastvrijheid die we daar kregen.
|