Wedstrijdverslag Fort Recovery

Afgelopen vrijdag was het voor ons alweer zover Fort Recovery stond op het programma, met opnieuw de mini en Unlimited modifieds. Na de super prestaties van ons van vorige week in Chapel Hill waren we zeer benieuwd wat er nu ging gebeuren het lijkt of we steeds meer indruk maken op de wedstrijden en worden steeds bekender op de wedstrijden. Dat is natuurlijk gaaf om te zien.

We vertrokken voor de laatste keer vanaf de werkplaats van Steve Burge met onze eigen Scania zoals jullie allemaal konden zien eerder deze week op de site.

Donderdagavond vertrokken we naar Fort Recovery om vervolgens al na een klein uurtje aan te komen op het wedstrijd terrein. Dit is nieuw voor ons, omdat de afstanden meestal vele malen groter zijn. Op de vrijdagmiddag kregen we zoals beloofd en gehoopt onze blower terug met nieuwe rotors erin die 2 weken geleden kapot gelopen was. Gelukkig was het niet half zo warm als in Chapel Hill dus dit was goed te doen! De wedstrijd begon om 19:00 uur er lagen 2 banen met alleen een scheiding van de kalklijn in de midden ook dit kan allemaal hier (moeten we er bij zeggen dat er om en om gereden wordt, zodat het wel veilig is) .

De mini’s stonden als 2de klasse op het programma met daarna als laatste de Unlimited. Wim ging het opnieuw proberen met de mini het zag er echter niet allemaal hetzelfde uit als in Chapel hill de baan was aanzienlijk droger. Dit bleek ook wel bij de eerste mini’s die totaal geen grip kregen. Wim moest als 7de achter Phil Fairbanks de leider in het kampieonschap die als een kogel over de baan ging. Wim ging rustig weg en daar ging het eigenlijk al mis de neus kwam te hoog op en hij begon te dansen op zijn cepek banden. Hierdoor durfde Wim geen volgas te geven en belandde ook nog eens aan de zijkant van de baan waar hij erg droog was. De grip was er uit en na een onstuimige run was het gebeurd voor de 290 feet. Wim was erg teleurgesteld in hemzelf en de positie uiteindelijk werd hij 13de!

Snel door met de Unlimited waar we als 1 na laatste in mochten rijden. Alleen onze grootste Concurrent als we het zo mogen zeggen mocht als laatste. Met het opstarten hadden we echter gelijk weer problemen met de blower die we gewisseld hadden. Het huis werd met het warmdraaien zo warm dat dit ons zorgen maakte. Gelukkig was de man van SSI zelf ook in de buurt en checkte we samen met hem wat er mis kon zijn dit koste tijd.Vlak voor de run zei hij: ‘’I think you can run’’, maar je zag aan hem dat hij er niet gerust op was. Willem ging als een speer voor de wagen om vervolgens opnieuw een run uit het boekje neer te zetten. Met een mooie balans kroop de Lambada richting de 300 feet om uit te spinnen bij298 feet, goed voor een voorlopige 3de plaats met Bill Voreis nog te gaan. Hij gaf opnieuw flink gas maar kon hem niet in het spoor houden en moest vroegtijdig van het gas af en er weer op. Uiteindelijk kwam hij tekort en werd hij 8e. Willem was dus opnieuw derde met 1 run. Brian Shramek en Adam Bauer zaten wel door de 310 feet heen, dus in de finale. De 6 motorige Young Blood Unleashed van Brian Shramek mocht als eerste, hij ging woest weg en de machine kwam zo hoog dat het weer met de zelfde snelheid op de grond klapte, dat de voorwielen het niet hielden. Adam Bauer dan met zijn Cross Threated, hij maakte een betere run en won de klasse. Weer een dag om niet te vergeten de slechtste prestatie met de mini tot nu toe en weer een podium voor Willem wie had dat verwacht!? Wij niet..

Op zaterdag besloten we in overleg met SSI de blower opnieuw los te halen voor controle. De man van SSI die de blower weer had op gebouwd had er slecht van geslapen zei die zaterdagmorgen het was gelukkig voor niks, want alles zag er keurig uit en het bleek dus toch allemaal op elkaar in te moeten lopen. Ook kregen we nog meerdere malen bezoek van de toch wel legendarische Ken Veney Die onze trekker nog nooit in het echt had gezien alleen op een kaart bij hem op kantoor. Hij had nog nooit zo iets moois gezien hij vond beide machines prachtig, dit was natuurlijk super om te horen voor ons.

Na alle controles kon het opnieuw beginnen Wim had maar 1 doel revanche op de dag ervoor en besloot na meerdere tv beelden bekeken te hebben harder weg te gaan. Ook nu zat hij behoorlijk voor in de klasse met 2 toppers voor hem de eerste was Adam Koester met zijn Double Play hij reed door de 310 feet, dus naar de finale ook Adam Bauer lijkt op de weg terug en reed een krappe full Pull. Toen de beurt aan Wim met een zoals gezegd een agressievere start, spinde de Cepeks even over de baan heen. Weer begon hij 2 a 3 keer even te bokken met de neus maar na 100 feet zakte de neus en ging Wim als een kogel na het eind een dikke Full Pull met maar liefst 336 feet wat een run!!! En wat is die motor sterk. Wim zei opnieuw dat hij nog nooit zo sterke mini had gevoeld met zoveel Cepek snelheid! Ook zei hij dat erg lastig is. We spraken er eerder die dag nog over met Ken Veney die omschreef het mooi: ‘’alles met de mini is het zelfde als met de grote trekker alleen gaat het bij de grote in slow motion’’.

Uiteindelijk waren er 5 full pulls waarvan er 1 niet terug kwam. Adam koester strandde op 293 feet. Waar Adam Bauer over heen ging hij reed 296 feet. Toen de beurt aan Wim die erg veel haast kreeg want het was inmiddels opnieuw beginnen te druppelen en de baan had na de hele morgen regen al genoeg gehad. We hadden besloten om toch de trekhaak te laten zakken om zo minder hoog te komen dit was te merken hij was bij de start wat onrustig maar kwam niet te hoog, Wim speerde opnieuw richting de 300 feet en ja erover toen hij echter uitspinde kwam er een klep die gebroken is uit de uitlaat. Dit zag er dus minder mooi uit. Wim was echter blij met zijn run die op 309 Feet eindigde. Footloose kwam niet aan Wim zijn afstand en met nog 1 deelnemer te gaan was Wim kort bij zijn eerste overwinning in de States. Under the Gun maakte het heel spannend en reed bijna dezelfde afstand maar kwam net tekort hij kwam tot 308 feet. Wim was erg blij maar helaas voor korte duur de Unlimited begon gelijk en we moesten als 3de rijden en ook nog warmdraaien door het koele weer waren de motoren te koud en kregen we ze niet aan het lopen met spoed maakte Jordi en Berrie een benzine busje van een flesje water en met enige vertraging liep alles. Inmiddels was de 6 motorige Young Blood Unleashed al geweest en reed 299 Feet. Wild One kwam te kort met zijn 4 motoren en strandde op 279 Feet. Inmiddels was de beurt bijna aan ons, maar we stonden nog achterop het terrein te tanken en moesten ook nog de trekhaakhoogte doen we hadden 1 geluk de scraper was gesneuveld op de baan waardoor wij een paar minuten extra kregen. Gelukkig maar want we waren met man en macht bezig om te tanken terug te draaien en de bandenspanning te doen. Willem werd er niet anders van en zette een run neer die misschien wel de beste tot nu toe was in Amerika. Als een speer vloog hij naar het eind en bleef maar kruipen en reed door de 310 en willem dacht ik hou gas en stopte bij 315 feet.



Vervolgens kwam Bruce Slagh met zijn 5 Hemi’s flink te kort op Willem en strandde al op 300 feet. Toen Bill Vorreis die nog wat recht te zetten had van de eerste avond hij deed het nu wel maar ook hij kreeg te maken met de zware sleepwagenafstelling en strandde op de 308 feet hij stopte zelf, maar was ook niet heel veel verder gekomen! Hij was niet zeker van de finale als er 2 over zou gaan zou hij eruit zijn. Adam Bauer jankte weer over de baan met veel toeren zette hij zijn trekkers met 5 motors tussen Voreis en Bruce in, maar remde wel zijn aluminium remschijf kapot dus geen finale voor het Bauer team. Dit betekende geen finale voor Bruce hij werd 4e en alleen de eerste 3 gaan door. Ook de 3 motorige Allison van het Bollinger team kwam flink te kort. Kathy Archer stoeit al weken met haar balans en ook nu kreeg ze het vermogen helaas niet op de baan. We waren erg verast samen met DE Kampioen van de laatste 5 jaar in Amerika in de finale te staan. Wij moesten echter als eerste aanhaken alles leek goed te gaan en na die gigantische eerste run zat er misschien wel meer in?? Willem ging mooi weg maar ging gelijk flink naar links waardoor hij boven op de rem moest staan hij kreeg hem bij maar reed vanaf de 200 feet langs de krijtlijn de motors gilden het uit maar willem had grip en hield gas. Uiteindelijk kwam hij zo dichtbij dat Wim al zat te gebaren dat hij moest stoppen maar Willem gokte en in de laatste paar meter ging het mis hij raakte de lijn met een paar centimeter. Ohhh wat baalden we vooral omdat het misschien vandaag er wel in zat om Bill Voreis te verslaan.



Daarna was de beurt aan Bill die aan een korte afstand genoeg had. Dit deed hij ook en liet niet zien waar zijn American Thunder toe in staat was. Later hoorde we dat hij een probleem zou hebben! Na een matige eerste dag met de mini’s zijn we erg blij met de tweede dag ondanks we kort bij de dubbel zaten. Hou de site in de gaten voor de eerste filmpjes van het afgelopen weekend.

Geef jouw reactie op deze pagina!

---